ถ้าเราไม่มีความอ่อนแอ - คงไม่มีวันรู้ ว่า เราอ่อนไหว และ เจ็บปวดได้ง่ายขนาดไหน
และถ้าเราไม่เจ็บปวด - คงไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ควรจะถอย และ เมือ่ไหร่ควรจะหยุด

นั่นเพราะสิ่งสุดท้ายที่เราจะมีไว้เพื่อป้องกัน และ รักษาตัวเองจากความเจ็บปวดทั้งหลาย
ก็คือความรักตัวเอง...

หมาจนตรอกที่สามารถสู้จนตัวตายได้
นั่นคงไม่ใช่หมาที่เข้มแข็งเหมือนที่ใครๆ คิด หากเพราะมันอ่อนแอต่างหาก
อ่อนแอจนหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

จึงเปลี่ยนความอ่อนแอนั้นเป็นพลัง และ เมื่อเราอ่อนแอถึงที่สุดแล้ว
ย่อมไม่มีอะไรน่ากลัวอีกต่อไป

แม้แต่ชีวิต...

ความอ่อนแอ ทำให้เรารู้จักที่จะพัก เมื่อเหนื่อย
และไม่ฝืนเดินต่อ เมื่อไปต่อไม่ไหว

แต่บางครั้ง ความอ่อนแอ กับ ขี้ขลาด มันก็อยู่ไกล้กันแค่เอื้อม
และเฉือนกันเพียงแค่ปลายลิ้น

ขี้ขลาดคือไม่เคยลองพยายามสู้กับสิ่งใด
กลัวในทุกสิ่งที่ยังไม่เห็น และ ไม่เกิด

มันจึงไม่มีทางเทียบเคียงได้เลยกับความอ่อนแอ
ของคนที่ได้พยายามมามากพอแล้ว

นั่นเพราะถ้าไม่พยายามมากพอ
คงไม่มีวันรู้สึก เหนื่อย

และคงไม่มีวันรู้
ว่าเรามีมุมอ่อนแอกับเค้าอยู่เหมือนกัน

ใช้มันให้เป็น
เปลี่ยนความอ่อนแอ ให้เป็นพลังขับ

ยิ่งถ้าเรารู้
ว่าเราอ่อนแอได้ถึงขนาดไหน
เจ็บปวดได้มากเพียงใด

เราคงเรียนรู้ที่จะ ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเป็นแน่

จริงอยู่

คนอ่อนแอ..คงไม่สามารถเอาชนะใครที่เข้มแข็งกว่า
ด้วยกำลังได้

แต่ด้วยหัวใจ ถ้าเราสามารถ ชนะ ความเจ็บปวด ทั้งหลาย
และขอเพียงไม่วิ่งหนี ไม่ยอมแพ้

แม้จะอ่อนแอ อีกสักเท่าไหร่
ก็เป็นแค่ความอ่อนแอ

ที่ห่างไกลกับการยอมแพ้โดยสิ้นเชิง

****************************************